Nasılsınız ?
Akşam saat 8 civarı işten eve doğru araba kullanıyorum.
Yoğun bir günün akşamı, yorgunum, başım ağrımakla ağrımamak arası gidip geliyor, karnım da çok aç ama çenemi yemek için bile hareket ettirebileceğimi sanmıyorum.
Trafikte etrafı izlerken bu görüntüye hiç te uymayan bir duygu hissediyorum, ÇOK İYİYİM. Yüzüm asık ama gözlerim gülümsüyor. Daha derine iniyorum, neler olup bittiğini anlamak için ve evet, “Ben çok iyiyim.”

Neden olmayayım ki; hayatı seviyorum, olduğum yeri seviyorum, yaptığım işi seviyorum, hayatımdaki insanları seviyorum.
Sahip olduklarımı seviyorum, sahip olmadıklarım için umut etmeyi seviyorum. Çalan iş telefonlarında ki, tanımadığım insanların bile, “nasılsınız” derken sesindeki ahengi seviyorum. Dostlarımı seviyorum, birlikte yaptıklarımızı ve daha neler paylaşabileceğimiz düşüncesini seviyorum.
Tatil için umutlanmayı, ödeme günü için beklemeyi, randevu için heyecanlanmayı, uyanmama sebep olacak saatin çalmaması için dua etmeyi seviyorum.

Ben,  bu hayatta olmayı seviyorum. Beni seviyorum, benimle olanı seviyorum.
Elbet benim de günlük sıkıntılarım var: Ödenecek faturalarım var, yetişecek işlerim var. Endişelenecek sağlığım var. Çoluk çocuk, anne baba, karı koca, eş dost derdi var. Ama ben bunları da seviyorum, ya hiç biri olmasaydı...
En çözümsüz gibi görünen sorunum karşıma çıktığında omuzlarım düşüyor, kara kara düşünüyorum ama sonra ne oluyor biliyormusunuz....
Bir futbol maçı düşünelim, takımımız canla başla oynuyor, hiç te fena değiller üstelik ama bir türlü gol gelmiyor, dakikalar ilerledikçe ilerliyor. Bununla beraber karşı takım da atağa geçmez mi, çok da güçlü geliyorlar, “eyvah, galiba gol atacaklar” derken, birşeyler oluyor ve bizim takımın oyuncuları daha da güçlü bastırıyorlar ve “GOOLLL!!”

Ne oldu, hani paniğe kapılmıştık, hani eyvah yenildik diyorduk, birden sanki görünmez bir el değdi ve maçı kazandık.
İşte hayatımda da böyle oluyor, ne zaman ümitsizliğe yakın hissetsem kendimi, birden güneş doğuyor ve bütün golleri atıyorum.

Kızım günlüğünü yazarken, hergün için, onu çok mutlu eden 5 tane şeyi de yazmasını istedim. Başladıktan 2 gün sonra bana, 5 taneden daha çok sebebi olduğunu , daha çok yazıp yazamayacağını sordu.

Çünkü mutlu olmak için, çok iyi hissetmek için, bir çok sebep var, yeter ki bunları görebilelim.
Hiç mi birşey göremedim, olsun görebilme umudumu seviyorum.             

Öleyse neden ÇOK İYİ  olmayayım? Öyle çok neden var ki iyi olmak için...

Siz nasılsınız ??
KASTAMONU POSTASI.05.12.2007(ZEHRA BAŞKAYA)